و مفاد اين ابيات به فارسى چنين است : « اى بنده ، چه اندازه گناه و معصيت دارى ، چنانچه فراموششان كرده باشى خداوند شمارش آن نموده است . اى بنده ناگزير روزى بپاسخ گوئى بپاخيزى ، آنچنان به پا خواستنى كه ياد آن دل را ميگرياند . هر گاه كه من تذكر آن بدل خويش عرضه داشتم و بدگمانى پيدا كردم گويم خداوندا آمرزش تو را خواهانم . و در اين سال ابو الخطاب جبلى شاعر درگذشت . وى بشام رفت و معرى را ديدار و نابينا از آنجا بازگشت و او را شعرى است ( دو بيت شعر از وى نقل شده كه در ترجمهء آن فايدتى متصور نبود م . ) و هم در اين سال ابو محمد حسن بن محمد بن حسن خلال حافظ درگذشت . مولد او بسال سيصد و پنجاه و دو بود و از ابا بكر قطيعى و غيره ( حديث ) شنيده بود و از اصحاب او خطيب ابو بكر حافظ است . و در اين سال فقيه احمد الولوالجى كشته شد ، او از اعيان فقهاى حنفيه بود . الا اينكه دربارهء ائمه و علماء در بد زبانى افراط ميكرد . و به راه رياضت افتاد و دماغش فاسد شد و در ذى حجه بين مرو و سرخس كشته شد .