رفت ، در آنجا سعدى بن ابى الشوك مقيم بود ، و سعدى آنجا را ترك كرد و به پدر خود ابى الشوك پيوست ، سرخاب بعضى از آن ناحيت را تاراج كرد . ابا الشوك هم پيش از آن بلاد سرخاب را باستثناى « دزد يلوبه » بگرفته بود و اين دو محل با هم مباين بودند . در آخر رمضان اين سال ابو الشوك فارس بن محمد بن عناز در قلعه سيروان درگذشت . از موقعى كه از حلوان به سيروان آمده بود بيمار شده بود و چون درگذشت كردها نسبت به سعدى فرزندش غدر كردند ، و با عم او مهلهل سازش نمودند ، در اين هنگام بود كه سعدى رو به ابراهيم ينال آورد و غزها را چنان كه بخواست خداى بزرگ بيان خواهيم كرد ، به آن ناحيت آورد . و در اين سال عيسى بن موسى هذبانى صاحب اربل كشته شد . وى براى شكار بيرون رفته بود و او را فرزندان برادرش بكشتند . و به قلعه اربل رفتند و آنجا را تصرف نمودند . سلار ( سالار ) بن موسى برادر مقتول بر قرواش بن مقلد صاحب موصل فرود آمده بود . بين او و برادرش تنافر وجود داشت ، و همين كه عيسى كشته شد قرواش با سلار به اربل رفتند و قرواش اربل را تصرف كرده تسليم سالار نموده و خود بموصل برگشت . در اين سال در بغداد فتنه‌اى ميان اهالى كرخ و باب البصره رويداد و قتال شدت يافت و گروهى كشته شدند . در اين سال و با ميان اسبان بروز كرد و از سپاه پادشاه ابى كاليجار دوازده هزار رأس اسب تلف شد و اين بيمارى در بلاد شيوع پيدا كرد . و در اين سال على بن محمد بن نصر ابو الحسن دبير و نويسنده در واسط صاحب رسائل مشهوره درگذشت .