غزها چون اين خبر شنيدند . به تلعفر و « بو ماريه » عقب‌نشينى كردند . و در آن نواحى اطراق نموده و با غزهائى كه در دياربكر بودند و سركردگى آنها با ناصغلى و بوقا بود ، مكاتبه كرده و از آنان خواستند كه عليه اعراب ياريشان كنند . و غزهاى دياربكر به يارى آنها رفتند . قرواش از ورود آنها آگاه شد و لكن بيارانش در اين باره آگهى نداد كه نكند شكست يافته و بترسند ، و همچنان به پيشروى خود ادامه داد تا اينكه به « عجاج » رسيد ، غزها نيز پيش آمده از « الفرج » در رأس الابل فرود آمدند . فاصله بين فريقين حدود دو فرسنگ بود . غزها طمع به چيره شدن بر اعراب ورزيدند و پيش آمدند تا اينكه بر چادرهاى اعراب مشرف گرديدند و در بيستم رمضان در اول روز جنگ ميان آنها درگير شد ، غزها برترى نشان دادند و اعراب منهزم شدند تا اينكه عرصهء جنگ نزديك به چادرها و كوچ‌نشين اعراب گرديد و زنان عرب شاهد معركهء قتال بودند ، تا ظهر پيروزى با غزها بود . سپس خداوند ، اعراب را يارى كرد و غزها رو بهزيمت نهادند . و اعراب شمشير در گروه آنها به كار انداخته و پراكنده شدند ، غزها كشته بسيار بجاى گذاشتند و سه تن از سركردگانشان كشته شدند و عربها چادرها و خرگاههاى آنها را گرفته و اموالشان را به غنيمت ربودند . گرد آوردن غنائم آنها را سرگرم كرد و شب فرا رسيد ، و سياهى آن پردهء استتار بين آنها و غزها كشيد . قرواش سرهاى بسيارى از كشته‌شدگان را در سفينه‌اى ببغداد روانه داشت ، و همين كه نزديك ببغداد رسيد تركها آن كشتى را گرفته و سرها را . بنا به غيرتمندى نژادى اجازه ندادند كسى به آنها دسترس پيدا كند ، و خدا شر آنها را از سر مردم موصل دفع كرد . قرواش تا نصيبين غزها را تعقيب كرد . و سپس بازگشت ، غزها قصد دياربكر نمودند و آنجا را بباد غارت گرفتند و سپس بارمنستان و اراضى روم رفته آن نواحى مورد نهب و غارت قرار دادند و از آنجا قصد بلاد آذربايجان كردند . قرواش نامه به اطراف نوشت ( مژدهء پيروزى بر غزها را خبر داد و نامه‌اى به ابن ربيب الدوله حكمران اروميه نوشت و يادآور شده بود كه سه هزار مرد از آنها را كشته است . ابن ربيب الدوله به پيكى كه نامه را آورده بود گفت : اين شگفت است ، اين