سنه دويست هشت در آن سال حسن بن حسين بن مصعب ( برادر طاهر ) از خراسان بكرمان رفت و در آنجا تمرد نمود احمد بن ابى خالد او را قصد كرد و گرفت و نزد مامون برد مأمون هم از او عفو نمود . در آن سال اسماعيل بن حماد بن ابى حنيفه بمنصب قضا رسيد . محمد بن عبد الرحمن مخرومى از قضا محل عسكر مهدى بر كنار و بجاى او بشر بن وليد كندى منصوب شد يكى از شعراء گفت : يا ايها الرجل الموحد ربه * قاضيك بشر بن الوليد حمار ينفى شهاده من يدين بما به * نطق الكتاب و جاءت الاثار و بعد عدلا من يقول بانه * شيخ يحيط بجسمه الاقطار يعنى اى مرديكه خداوند را يگانه مىدانى ( بدان ) قاضى تو بشر بن وليد خر است . او گواهى هر كه متدين به قرآن و آثار دين باشد نفى مىكند ( نمىپذيرد ) ولى گواهى هر كه بگويد او پير محيط به تمام احوال ممالك است قبول مىكند و او را عادل ( و صادق ) مىداند . در آن سال موسى فرزند امين و فضل بن ربيع در ماه ذى القعده در گذشتند . صالح بن الرشيد امير الحاج شد .