بودند كه در آنجا جمع مىشدند و آن پشت « سوارقيه » بود . داراى چند قلعه محكم كه آنها را گشود و عده پنجاه تن از آنها كشت و مانند آن عده را اسير كرد و بقيه گريختند او در محل « سوارقيه » لشكر زد و همه را بتسليم دعوت نمود كه از طرف واثق به آنها امان بدهد همه تسليم شدند و نزد او رفتند . آنها را جمع كرد و كسانى كه مشهور بفتنه و فساد بودند كه عده آنها هزار تن بود امان نداد و با عده گرفتاران بمدينه بازگشت كه آنها را بزندان سپرد و از آنجا به مكه رفت چون حج را ادا نمود سوى محل « ذات عرق » رفت آن هم بعد از موسم حج . در آنجا بنى هلال را پيشنهادى مانند تسليم بنى سليم داد و آنها پذيرفتند و اطاعت كردند . او سيصد تن از مفسدين آنها را گرفت و بازداشت و سايرين را آزاد نمود و خود بمدينه بازگشت . بيان وفات عبد الله بن طاهر در آن سال عبد اللّه بن طاهر در نيشابور در ماه ربيع الاول در حالى كه امير كل خراسان بود و علاوه بر امارت در بغداد هم رئيس كل شرطه ( از طرف او نايب معين شده ) بود . وفات يافت . او در خراسان هم والى و هم سپهسالار بود . سواد ( عراق ) و رى و طبرستان و كرمان هم ضميمه خراسان و تحت قدرت و تسلط او بود . خراج و ماليات آن ولايات در حين وفات او بالغ بر چهل و هشت هزار هزار ( ميليون ) درهم بود . سن او چهل و هشت سال و طاهر پدرش هم به همين سن درگذشت . واثق تمام امارات و ولايات او را بفرزندش طاهر بن عبد اللّه واگذار كرد .