آنگاه به مدائن برگشت در حالى كه سرزمين‌هاى ميان هر قله و بحرين و عمان را به تصرف خويش در آورده بود .

--> [ ( ) ] بقيه ذيل از صفحه قبل : مىكرد كه شاه ايران ، از جهة پيرى ، فرماندهى را به عهده نخواهد گرفت و لذا عمر جنگ كوتاه خواهد بود . بنا بر اين ، معاهدهء 562 ميلادى را شكست و قشون رومى نصيبين را محاصره كرد . ( ميل دولت روم را به داشتن تمام ارمنستان و نيز گرجستان مىتوان يكى از جهات اين جنگ دانست . ) شاه همين كه از نقض معاهده و محاصرهء نصيبين آگاه شد ، بر خلاف انتظار امپراطور روم ، خود بشخصه فرماندهى را عهده‌دار گرديد و با سرعت شگفت‌آورى از دجله گذشته ، به كمك نصيبين شتافت . بعد لشكر روم را از آن جا رانده تا دارا پيش رفت و اين شهر را محاصره كرد . در همان وقت يك ستون مركب از شش هزار سوار زبده ، به سردارى آذرمهان ، به سوريه حمله برد . اين ستون اطراف انطاكيه را آتش زده و شهر آپامه‌آرا خراب كرده ، برگشت و به اردوى ايران در زير قلعهء دارا ملحق شد ( 572 ميلادى ) . در 573 قلعهء دارا به تصرف لشكر ايران در آمد . توضيح آنكه علاوه بر آلات و ادوات محاصره ، كه انوشيروان براى تصرف آن به كار برد ، آب شهر را نيز برگرداند و قلعه مجبور شد كه تسليم شود . سقوط دارا اثر عجيبى در عالم آن روزى كرد ، زيرا اين شهر قلعهء محكم رومىها در شرق بود و تسخير آن محال به نظر مىآمد . بقيه ذيل در صفحه بعد