بهراء ، حارث را تعقيب كرد . حارث به سرزمين كلب رسيد و رهائى يافت ولى لشكريان منذر دارائى و اسبان و شتران او را تاراج كردند . افراد قبيلهء بنى تغلب نيز چهل و هشت تن از بزرگان بنى آكل المرار را گرفتند و پيش منذر بردند . منذر در حفر الاميال ، در خاك بنى مرين العباديين ، كه ميان دير بنى هند و كوفه قرار داشت ، آنان را گردن زد . در اين باره است شعر عمرو بن كلثوم كه مىگويد : فآبوا بالنهاب و بالسبايا * و ابنا بالملوك مصفدينا ( آنان با غنائم و بردگان بازگشتند و ما شاهانى را كه در بند و زنجير كشيده بوديم ، آورديم . ) همچنين امرؤ القيس دربارهء آنان مىگويد : ملوك من بنى حجر بن عمرو * يساقون العشيه يقتلونا فلو فى يوم معركة اصيبوا * و لكن فى ديار بنى مرينا و لم تغسل جما جمهم به غسل * و لكن فى الدماء مرملينا تظل الطير عاكفة عليهم * و تنتزع الحواجب و العيونا ( پادشاهانى از فرزندان حجر بن عمرو تا شبانگاه خونشان ريخته شده بود . ايكاش در روز جنگ از پاى در مىآمدند ولى آنان در ديار بنى مرين كشته شدند . سرهاى آنان نيز ، نه با آب ، بلكه با خون خاك آلود شست و شو يافت . پرندگان پيوسته پيرامون پيكر بيجانشان مىگردند و چشم‌ها