ارسطو بزرگ‌ترين و دانشمندترين حكيمان يونان بود و اسكندر از انديشه‌هاى خردمندانهء او بهره مىبرد و اندرزهاى او را به كار مىبست . ارسطو حكمت را از افلاطون ، شاگرد سقراط ، آموخت . سقراط در طبيعيات ، سواى علوم ديگر ، شاگرد اوسيلاوس بود كه به معنى سر درندگان است . اوسيلاوس نيز شاگرد انكساغورس بود . چيزى كه بود ، ارسطو در مسائلى چند با استاد خود مخالفت مىكرد و هنگامى كه درين باره با او سخن گفته شد ، پاسخ داد : « افلاطون دوست من است ، حقيقت نيز دوست من است ولى البته حقيقت در دوستى برترى دارد . » علماء تاريخ دربارهء پادشاهى كه پس از اسكندر در سواد عراق به فرمانروائى رسيد و شمار پادشاهانى كه در دورهء ملوك الطوائفى بر سرزمين بابل دست يافتند ، اختلاف دارند . هشام بن الكلبى و ديگران گفته‌اند : پس از اسكندر ، بلاقس سلبقس ( سلوكوس ) به پادشاهى رسيد . پس از او انطيخس ( آنتيوخوس ) پادشاه شد و اين همان كسى است كه شهر انطاكيه را ساخت . سواد كوفه مدت پنجاه و چهار سال در دست اين پادشاهان بود و بر نواحى جبال و اهواز و فارس چيرگى داشتند .