چنان كه به ابراهيم فرمود : إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ ( بقره 118 ) گفت من گردانيدهء توأم امام مردم ابراهيم گفت ذريت مرا هم ، خدا فرمود در نيابد عهد مرا ظالمان . نصب امامت حواله به خويشتن كرد و بيان كرد كه امام ظالم نباشد و جائز الخطا ظالم بود خاصه مشرك بت‌پرست قوله تعالى : يا داوُدُ إِنَّا جَعَلْناكَ خَلِيفَةً فِي الْأَرْضِ ( ص 25 ) و قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً ( بقره 118 ) حق تعالى نصب خلافت و امامت را حواله به خود مىكند و اهل سنت رد بر خداى حواله به خلق كردند نظر و تفكر نكنند كه از آدم تا به عهد محمد صلّى اللّه عليه و آله هرگز كار خلافت و امامت به اختيار خلق نبود بلكه دائما به اختيار خالق بوده و قال : لا تَجِدُ لِسُنَّتِنا تَحْوِيلًا ( اسراء 79 ) و نيابند هر سنت ما را تبديلى ، و اين سنت بليغ است . مسأله ؟ گويند اگر ايشان بنا حق بودندى على مانع شدى منع ناكردن او نفى است و نفى معلل نباشد و نفى را علت نگويند . دوم ، رسول عام الحديبيه صلح كرد به آيه : فَاصْفَحِ الصَّفْحَ الْجَمِيلَ ( حجر 85 ) يعنى اعراض كن و واگذار واگذاشتن نيكو براى فقدان مدد و در ثانى الحال حرب كرد به آيه : فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكِينَ ( توبه 5 ) على عليه السّلام نيز در زمان ايشان به جهت عدم ناصران حرب نكرد و چون ثابت شد كه امام از قبل خدا و رسول است انكار بر انكار و افعال او انكار بود بر خداى و رسول و اين كفر محض باشد . و از عجائب كار ايشان كه روايت كنند كه رسول فرمود : من كذب على متعمدا فليتبوأ مقعده فى النار « 1 » . و همچنين گويند كه رسول صلّى اللّه عليه و آله فرمود : من عصى اللّه به معصية صغرت ام كبرت ثم اتخذها دينا و مضى مصرا عليها فهو مخلد بين اطباق الجحيم « 2 » . يعنى هر كه عاصى شود از خدا به معصيتى صغيره يا كبيره پس او را روش و آئين خود سازد و بر آن مصر باشد تا بميرد او هميشه باشد در ميان طبقات دوزخ . و مع هذا اتفاق كردند كه ابو بكر خليفهء رسول نبود بلكه امامت او به بيعت و اختيار

--> ( 1 ) - كافى 1 / 62 و مستدرك الصحيحين كتاب معرفة الصحابة باب 2114 ح 5273 . ( 2 ) - عيون الاخبار صدوق باب 45 2 / 473 .