ابو بكر را اين مرتبه هرگز نبود . سوم جلى ، آنكه حق تعالى صبر عظيم و جلادت دل به او داده بود و اين مرتبهء انبياء است : فَاصْبِرْ كَما صَبَرَ أُولُوا الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ ( احقاف 34 ) و قال : وَ جَعَلْنا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا لَمَّا صَبَرُوا ( سجده 24 ) صبر كن چنان كه صبر كردند خداوندان عزم از رسولان و گردانيديم ايشان را امامان كه راه نماينده به امر ما چون صبر كردند . و ابو بكر با رسول در غار بمأمنى عظيم بود و مع هذا رسول او را خبر داده بود كه ما به سلامت باشيم و كسى ما را نكشد و مىترسيد و اضطراب مىنمود و حق تعالى عنكبوت را فرمود بر در غار نسج كرده بود و مرغى آمده بود و آنجا آشيانه ساخت به وحى الهى نسيج عنكبوت و آشيانه مرغ بر در غار بود و ابو بكر اضطراب مىكرد . پس معلوم شد كه ترس و اضطراب ابو بكر از آن جهت بود كه به قول خدا و رسول واثق نبود و امن بودن على از جهت آن بود كه او واثق بود و خصم در مقابل او چهل مرد كافر و از ابو بكر تا دشمن مسافت بعيده بود تا حق تعالى ملائكه را فرمود تا كفار قريش را از قتل على منع كردند و گويند كه ابو لهب به علت قرابت منع كرد . چهارم جلى ، وقت غزاها بود و حرب و اتفاق است كه ابو بكر و عمر هيچ لشكرى را منهزم نكردند بلكه دائما فتنه افكندند در دين به سبب هزيمت چنان كه در حنين و خيبر و ذات السلاسل و بدر كردند و در حق ايشان نازل شد : وَ يُوَلُّونَ الدُّبُرَ ( قمر 45 ) . پنجم جلى ، وقت احتضار بود و بعد الموت اگر غسل بود و اگر كفن بود و اگر دفن بود جمله به دست على بود و از ايشان هيچ‌كس با او شريك نبود و ايشان فرصت يافته بودند و كار امت راست مىكردند پس كى ابو بكر براى خدا كار كرده باشد . بينه ، عظيم‌ترين فتحى كه على در جهاد كرد روز احزاب بود چنانچه رسول گفت در حق او بعد قتل عمرو بن عبد ود « فضرب على خير من عبادة الثقلين » و روز خيبر بود و روز حنين و روز احد و روز بدر كه در اين روز يعنى بدر هفتاد كس را كشتند از مشركان از آن جمله سى تن على تنها كشته بود و چهل تن را جمله صحابه . قال اللّه تعالى : لا يَسْتَوِي الْقاعِدُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ غَيْرُ أُولِي الضَّرَرِ وَ الْمُجاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ فَضَّلَ اللَّهُ الْمُجاهِدِينَ بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ عَلَى الْقاعِدِينَ دَرَجَةً وَ كُلًّا وَعَدَ اللَّهُ الْحُسْنى وَ فَضَّلَ اللَّهُ الْمُجاهِدِينَ عَلَى الْقاعِدِينَ أَجْراً عَظِيماً ( نساء 97 ) .