مىگويند و علماى ايشان در دفاتر نوشته‌اند نه از سر محبت و خلوص اعتقاد با ايشان بلكه به تسخير و تيسير الهى قال اللّه تعالى : وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ * ( زمر 39 ) و اگر سؤال كنى از كافران كه آفريد آسمان‌ها و زمين را به تحقيق گويند خداى ، چنان كه مشركان دفع نمىتوانند كردن . و علماى بنى اسرائيل جهت حسد رسول اللّه نص رسول را تحريف كردند از تورية : يُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ عَنْ مَواضِعِهِ * ( نساء 48 ) بگردانند كلمات را از مواضع خود اگر مشرك‌زادگان نص رسول را تحريف و تغيير يا اخفا كنند چون بديع باشد از ايشان جمله مناقب امير المؤمنين است كه بر ابو بكر و عمر و عثمان افترا كرده‌اند و بر ايشان بسته . فصل نهم محمد بن ابو بكر گويد كه پدرم گفت رسول در غار گفت من جعفر را در سفينه مىبينم كه در دريا مىرود و من گفتم يا رسول اللّه مرا نيز بنماى رسول دست به روى من كشيد من نيز بديدم مرا در آن وقت در دل گذشت كه محمد صلّى اللّه عليه و آله ساحرى عظيم است . باقر عليه السّلام گفت : ان اللّه يأمر بالعدل بكلمة الشهادة و نبوة محمد و الاحسان اى ولاية على بن أبي طالب و ايتاء ذا لقربى يعنى الائمة و ينهى عن الفحشاء و المنكر و البغى يعنى ابا بكر و عمر و عثمان « 1 » . به درستى كه خداى امر كرده به عدل يعنى به كلمه شهادت و نبوت محمد و احسان يعنى ولايت على بن أبي طالب و دادن حق ذى القربى يعنى ائمه اثنا عشر و بازداشت از بديها و منكر و گمراهى يعنى ابو بكر و عمر و عثمان اين هر سه ظالمان آل محمداند . وَ يَوْمَ يَعَضُّ الظَّالِمُ عَلى يَدَيْهِ الآية ( فرقان 29 ) و قوله : وَ مَنْ يَعْشُ عَنْ ذِكْرِ الرَّحْمنِ نُقَيِّضْ لَهُ شَيْطاناً فَهُوَ لَهُ قَرِينٌ ( زخرف 35 ) و كسى كه غافل شود از ذكر رحمن موكل سازيم مرا و را شيطانى كه او نزديك او باشد و « ناس » در : الم * أَ حَسِبَ النَّاسُ أَنْ يُتْرَكُوا أَنْ يَقُولُوا آمَنَّا وَ هُمْ لا يُفْتَنُونَ ( عنكبوت 1 ) آيا گمان بردند مردم كه ايشان واگذاشته به اين كه گويند ايمان آورديم و حال آنكه فتنه كنند ايشان پس هر سه ظالم‌اند : فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ * ( الرحمن 12 ) پس به كدام نعمتها پروردگار را شما دروغ مىداريد ابو بكر و

--> ( 1 ) - تفسير عياشى بنا به نقل بحار الانوار 24 / 190 .