نتاجى كه بعضى از بعضى ديگراند . اما ذريت از نوح عليه السّلام و آل از ابراهيم و سلاله از اسماعيل و عتر راه نماينده و ذريت پاك از حضرت محمد مصطفى صلّى اللّه عليه و آله . و الصديق الاكبر على بن أبي طالب فايتها الامة المتحيرة بعد نبيها ، لو قدمتم من قدمه اللّه و رسوله ، و اخرتم من آخره اللّه و رسوله لما عال ولى اللّه و طاش منهم فى سبيل اللّه ، و لا اختلفت الامة بعد نبيها فى شىء الا كان تأويله عند اهل البيت ، فذوقوا بما كسبتم وَ سَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنْقَلَبٍ يَنْقَلِبُونَ ( شعراء 227 ) « 1 » . قال احنف بن قيس ذهبت لا نصر هذا الرجل ، فلقينى ابو بكرة ، فقال : اين تريد ؟ قلت انصر هذا الرجل ، قال : ارجع ، فانى سمعت رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله يقول : اذا التقى المسلمان بسيفهما فالقاتل و المقتول فى النار ، قلت : يا رسول اللّه هذا القاتل فما بال المقتول ، قال : انه كان حريصا على قتل صاحبه « 2 » . گويند احنف بن قيس گفت رفتم تا كه نصرت كنم اين مرد را پس ملاقات كردم به ابو بكرة گفت بكجا خواهى رفت گفتم تا نصرت كنم اين مرد را گفت برگرد چه بدرستى كه من شنيده‌ام از رسول صلّى اللّه عليه و آله كه چون دو مسلمان بتيغ خودها با هم قتال كنند پس قاتل و مقتول هر دو در آتش باشند گفتم يا رسول اللّه گناه قاتل معلوم است مقتول را چه گناه گفت او حريص بود بر قتل صاحب خود . جواب ، اين راوى ظاهر الحال آن است كه از اعادى اهل بيت رسول بود خاصه از آن على عليه السّلام خواست كه خلق را منع كند از نصرت على ، با آنكه عمار در حرب صفين شهيد شد و در صحيح بخارى محمد بن اسماعيل آمد . عن ابى سعيد انه قال : كنا ينقل لبن المسجد لبنة لبنة ، و كان عمار لبنتين لبنتين ، فمر به النبى صلّى اللّه عليه و آله و مسح عن رأسه الغبار . فقال : ويح على القوم عمار يدعوهم الجنة « 3 » . و يدعونه الى النار ، و يقتله الفئة الباغية . گفت ما خشت مسجد كشيديم يك يك و عمار دو دو مىكشيد پس حضرت رسول بر او بگذشت و دست بر سر او ماليد و غبار از وى دور كرد و گفت واى بر آن قوم كه عمار

--> ( 1 ) - بحار الانوار 27 / 320 و 28 / 247 با كمى اختلاف . ( 2 ) - صحيح بخارى باب 10 از ابواب كتاب فتن ح 7083 ( 3 ) - بحار الانوار 33 / 15 و 22