و منكران ، دو آيه را مخصوص به اظهار فاحشه ( زنا ) و مظنون دانسته‌اند چنانچه از سياق آنها برآيد و از دليل ديگر هم جواب داده‌اند كه مورد بحث در اين مسأله عزم بر عملى است كه صورت خارجى آن حرام است و اما آنچه صورت خارجى ندارد و همان وجود قلبى دارد چون عقائد و اخلاقِ بد محل خلاف نيست و حرمت آن مسلم است و خوار شمردن مردم و سوء نيت به آنها اگر با عملى اظهار شود حرام است و اگر صرف تصميم باشد حرمت آن مورد بحث است و دليلى ندارد . شهيد ( ره ) در قواعد گفته است : نيتِ گناه ، نه عقابى دارد و نه مذمتى تا آنكه مرتكب آن شود و در اخبار عفو از آن ثابت است و اگر نيتِ گناه كرد و عملى را كه گناه مىدانست مرتكب شد و معلوم شد كه آن عمل گناه نبوده ، آيا اين نيت اثرى دارد يا نه ؟ دو وجه دارد : 1 - آنكه اثرى ندارد و عقوبت و ذمى بر آن مترتب نشود زيرا در واقع گناهى نبوده است و در حقيقت نيتى مجرد از ارتكاب گناه است و عفو شده . 2 - موجب عقوبت است زيرا دلالت بر هتك حرمت مولى دارد و بر جرأت بر گناه ، و برخى اصحاب گفته‌اند : اگر مباح را به صورت مسكر بنوشد و نمايش دهد كه شرب خمر مىكند كار حرامى كرده است و شايد حكم به حرمت چنين عملى براى مجرد نيت نباشد بلكه به اعتبار عمل خارجى باشد به عنوان نمايش و اظهار گناه و محل بحث در صورى است : 1 - زنى را در منزل ديگرى يابد و به گمان اينكه بيگانه است بگايد و برآيد كه زن خودش بوده يا كنيز خودش بوده است . 2 - زن خود را به گمان اينكه در حيض است و طى كند و برآيد كه پاك بوده . 3 - خوراكى را از دست ديگرى بربايد و بخورد و دانسته شود كه از خودش بوده است .