گفته‌اند و گر نه خلافى نيست در استحقاق عقوبت و خلود برخى از آنها در دوزخ . « فانك قد حضرت و غابا » شايد تأخير بيان حكم براى بيان مقصودشان باشد يا براى آنكه آنها هم حكم حق را بدانند . از مجلسى ( ره ) - مىترسم بر من حلال نباشد نكاحشان - علت ترس اين بوده كه زراره واسطه ميان كفر و ايمان نمىدانسته و همه مخالفان و بلكه فرق غير حقه شيعه را كافر مىدانسته و در دنيا و آخرت احكام كفر بر آنها جارى مىكرده است . « فهات » مقصود اين است كه وطى زن كافره خصوص از غير اهل كتاب هم حرام است چنانچه ازدواج با كافره حرام است ، پس چه فرقى دارد ؟ . از مجلسى ( ره ) - « لست ابالى » شايد وجه ديگر را به ظهور آن حواله كرده است و امام در جوابش وجه متروك را اختيار كرده است و شايد شق ديگرش از نسخه نويسان ساقط شده باشد ، و مؤيد آن است كه اين حديث را ابو عمر و كشى در شرحِ حال زراره با اندكى اختلاف در تعبير نقل كرده است و در آن چنين گفته : « به من فرمان مىدهى كه زن بگيرم . در پاسخ او فرمود : اين امر به اختيار خود تو است . زراره گفت : اين كلام دو معنى دارد : 1 - اينكه باك ندارى من گناه كنم و نافرمانىِ خدا را بنمايم زيرا تو مرا بدان فرمان نمىدهى . 2 - اينكه براى من روا باشد كه اين كار را بكنم » . « تزوج » يعنى عايشه و حفصه را به زنى گرفت با آنچه كردند در آزار آن حضرت و خيانت با او و فاش كردن سرِّ او و كشف آن از نفاق و دوروئىِ آنها چنانچه خدا آن را در قرآن مجيد يادآورى كرده است و حالِ آنها را به حال همسر نوح و همسر لوط تشبيه كرده كه نفاق ورزيدند و كفر باطنى