آنها بودند چنين بودند . از مجلسى ( ره ) - شهيد ثانى ( قدس اللَّه روحه ) در رسالهء غيبت گويد : يكى از ملحقات غيبت نميمه است و آن نقل سخنى است كه در نكوهش ديگرى گفته است : براى او خواه به زبان باشد يا اشاره يا نوشته و رمز و اگر از گوينده نقص و عيبى هم در ضمنِ آن باشد غيبت هم محسوب شود و دو گناه دارد و خودِ سخن چينى يكى از گناهانِ كبيره است ، خدا تعالى فرموده ( 11 سوره قلم ) : « عيب جوى و سخن چين است » سپس بعد از آن فرموده است ( 12 سوره قلم ) : « عتل است پس از اين و زنيم است » برخى علماء گفته‌اند : اين آيه دلالت دارد كه هر كه راز نگهدار نيست و سخن چين است ، ولدِ زنا است زيرا زنيم به خود بسته است . و خدا تعالى فرموده است ( 1 سوره هُمَزه ) : « واى بر سخن چين و بدگو » گفته‌اند هُمَزه همان نمّام و سخن چين است . تا آنكه گويد : پيغمبر ( ص ) فرموده است : سخن چين به بهشت در نيايد ، و بعد از نقل اخبارِ ديگرى گويد شهيد ثانى ( رفع اللَّه درجته ) اخبار بسيارى از طريق عامه و خاصه نقل كرده و سپس گفته است : بدان كه نميمه و سخن چينى بيشتر در نقل كلام براى مذمت شده به كار رفته است چنانچه به او گويد : فلان كس در بارهء تو چنين و چنان مىگفت ، ولى اختصاص به همان گفتنى ندارد بلكه اعم در آن است چنانچه در باب غيبت گذشت و تفسير كاملش اين است كه : سخن چينى و نميمه كشف آن رازى است كه بد است كشفِ آن ، خواه آنكه بد بودنش از نظر كسى باشد كه از او نقل شود و يا از نظر كسى كه براى او نقل شود يا از نظر شخص ثالث خواه آن كشف به گفتار باشد يا نوشته يا رمز يا اشاره و خواه اينكه آنچه نقل شود از كردار باشد يا گفتار و عيب و نقص باشد يا نباشد زيرا حقيقتِ نمامى ، كشف نهان و هتك