و فاضل و عالم بوده اظهار افتخار به كمال ديگران از نادانى است و خوب گفته است : گر بنازى به پدرهاى شرافتمندت * راست گوئى تو ولى بد پسرى آوردند 1 - آنكه به نژاد تكبر ورزد اگر خود پست باشد از كجا به وصف ديگران جبران پذيرد و به علاوه بايد پدر نزديك خود را شناسد كه نطفه گنديده بوده و جد نخست خود كه خاك تيره است و خدا نژاد او را به وى شناسانده كه فرموده است ( 7 سوره سجده ) : « آنكه زيبا ساخت هر چه را آفريد و آفرينش بشر را از گلِ آغاز كرد و نژادش را از فشردهء آب خوار و زبونى بر آورد » كسى كه ريشه از خاك زبونى دارد كه زير لگد است و سپس خمير شده تا چون خره سياه گرديده چگونه بزرگى فروشد ؟ . 2 - اگر به زيبائى و جمال بنازد بايد بداند كه به كمترين بيمارى و دردى از ميان مىرود و چيزى كه در معرض زوال است به نازيدن نيرزد . 3 - اگر به نيرو و شجاعت بنازد بايد بداند كه آفرينندهء او از او نيرومندتر است و شير و فيل هم از او نيرومندترند و كمترين درد و بيماريش از پاى درآورد و زبون كند و اگر پشه‌اى در بينىِ او خلد او را از ميان ببرد و دفعِ او نتواند . 4 - توانگرى و ثروتِ دنيا ( كه بىاعتبارىِ آن گذشت ) . 5 - به يارانِ فراوان و تيره و تبار و نزديكى به پادشاهان و اقتدار از جهتِ آنان و نازيدن به اينها زشت‌تر است زيرا جدا از خود انسانند و در معرض تلف و زوالند . 6 - به دانش نازند كه اعظم وسائل و اقواى آنها است زيرا كمالى است نفسانى و ارجمند نزد خدا و خلق و اگر عالم تكبر و افتخار كند بايد بداند كه بيشتر به خطر افتد زيرا بسا خدا از خطاى نادان بگذرد و از دانا نگذرد .