خدا تعالى ( 257 سوره بقره ) : « و آن كسانى كه كافر شدند دوستانشان طاغوت باشند كه از نور آنها را در آورند و به تاريكى برند » . و شيخ بهائى قدس سره گفته است كه : اين حديث طاعت گنهكاران را بر سبيل مجاز عبادت آنان تعبير كرده است نه بر سبيل حقيقت و اين طور نيست بلكه طاعت گنهكاران از روى حقيقت عبادت و پرستش آنها است زيرا عبادت جز خضوع و تذلل و انقياد نيست و از اين رو خدا سبحانه پيروى هوس و انقياد براى آن را عبادت خوانده و فرموده ( 43 سوره فرقان ) : « آيا معتقدى كسى كه هوس خود را معبودِ خود مقرر كرده است » و طاعتِ شيطان را هم عبادتِ او خوانده و فرموده است ( 20 سوره يس ) : « آيا به شما سفارش نكردم اين آدمىزادگان كه شيطان را نپرستيد » و سپس اخبار بسيارى در اين باره نقل كرده و پس از آن گفته است : و هر گاه پيروى ديگران و فرمان بردن آنان عبادت آنها باشد از نظر حقيقت بيشتر مردم هوس خود را پرستند كه پست و خوار است و عباد شهوات حيوانى و درندهء خويشند كه انواع بسيار و اجناس گوناگون دارند و همانها بت‌هاى آنها است كه بر گرد آن پلاسند و همتايانى هستند كه در برابرِ خدا مىپرستند و اين همان شرك نهانى است ، خدا ما را از آن به نعمت و كرامت خود نگهدارد و نفوس ما را از آن پاك سازد . از مجلسى ( ره ) - « الاجر تأخذون » حرف استفهامش حذف شده و از راه انكار است يعنى بىكارِ درست مزد و ثواب مىتوانيد گرفت ، و اگر مقصود مزد دنيوى باشد يعنى نعمت‌هاى خداوند و استفهام براى سرزنش و ملامت است . « ان يقبل عمله » يعنى متوجه كارِ كارگر خود گردد و آن را نپسندد و جز عمل پاك را نپذيرد و اين كنايه است از بازرسى و جستجو و مؤيد آن است كه در مجالس شيخ يطلب عمله ضبط شده ، يا مقصود اين است كه رو به سوى عمل كند و از اقبال باشد . و يكى از افاضل گفته : مراد از رب العمل