1 - مقصود اين باشد كه خوددارى نكردن از بادره‌ها و بر طرف نكردن مايه‌هاى خشم از خود و مهار گسيختگى در بارهء آنها بسا كه به كفر مىكشد چنانچه ديده شود كه هنگام خشم از مردم سخنان كفر آميز برآيد چون بد گفتن به خدا و پيغمبران و ائمه ( ع ) ، يا به كارهائى پردازد كه سبب مرتد شدن است چون لگد كردن قرآن كريم يا دور انداختنِ آن . 2 - مقصود ترغيب بر بازداشتن خود باشد از هر بادره‌اى زيرا هر بادره‌اى يك نوع كفرى است در برابر ايمان كامل . 3 - تكفر ، از باب تفعيل باشد به صيغهء مجهول ، يعنى بادره‌هاى خشم غالباً مورد عفو و جبران است ويژه كه به زودى موجب پشيمانى و توبه گردد به خلاف حسد كه صفتى ثابت است در نفس و خورندهء ايمان ، و ممكن است حمل آن به صورت غلبه و غضب و زوال قصد و اختيار . و ممكن است كه يكفر با ياء باشد در همين صيغه طبق ضبط نسخه‌ها ، يعنى بادره‌ها سبب نسبت به كفر مىشوند و گرچه مرتكب نزد خدا معذور است براى اينكه بىاختيار از او سر زده است . حسد : آرزوى زوال نعمت از ديگرى است براى خود ، و غبطه : آرزوى داشتنِ مانند نعمت ديگران است نه زوالِ آن از ديگران - از نهايه . بدان كه حسد در مورد نعمت است و چون خدا نعمتى به برادرِ تو دهد تو را در بارهء آن دو حال باشد : 1 - آن را بد دارى و آرزوى زوالِ آن كنى چه به تو رسد يا نه ، اين حسد است . 2 - آنكه با آن كارى نداشته باشى و دوست داشته باشى كه خودت هم آن را داشته باشى و اين غبطه است و آن را رقابت هم گويند . اولى حرام است و يا آنكه اظهارش حرام است چنانچه از اخبار برآيد مگر نعمتى كه كافرى و يا فاجرى دارد و مايهء فتنه و فساد و آزار خلقش مىسازد كه آرزوى