و وصول آنان به لقاء حضرت او و اين راهى ندارد جز شناختن خدا تعالى و فهميدن صفات او و رسلِ او و كتبِ او ، و اين است مقصود از قول خدا عز و جل : « من نيافريدم جن و انس را مگر براى اينكه مرا بپرستند » يعنى بندگان من باشند و بنده نيست كسى تا پروردگارش را به ربوبيت شناسد و خودش را به عبوديت و بناچار بايد خود را و پروردگارِ خود را بشناسد و اين مقصود اصلى است از بعثت پيمبران و آن را نتوان به دست آورد جز در زندگى دنيا و اين است مقصود از قولِ او عليه السلام كه : « دنيا مزرعهء آخرت است » و حفظ دنيا مقصدى است به تبع دين زيرا وسيلهء آن است و آنچه از دنيا به آخرت تعلق دارد دو چيز است نفوس و اموال و هر چه راهِ شناختن خدا را ببندد آن بزرگترين گناه است و بدنبال آن است هر چه راه زندگى مردم را ببندد و دنبال آن است هر چه راه معاش را بر مردم بندد و اين خود سه مرتبه است . حفظ معرفت كه وظيفهء دلها است و حفظ حيات كه وظيفه تنها است و حفظ اموال كه وظيفهء اشخاص است در همهء شرايع بديهى است و هيچ ملتى در اين سه اختلاف ندارند و جائز نيست خدا پيغمبرى را براى اصلاح دين و دنياى خلق مبعوث كند و آنها را مأمور كند بدان چه مانع از شناختن او و يا شناختن رسولانِ او باشد و يا آنها را امر كند به هلاك كردن نفوس و تلف كردن اموال ، از اينجا بدست آمد كه گناهان كبيره سه مرتبه دارند : 1 - آنچه مانع از معرفت خدا و معرفت رسل او باشند و آن كفر است و كبيره از گناهان بالاتر از كفر نيست چنانچه فضيلتى بالاتر از ايمان نيست با همه مراتبى كه در اينجا هست از قوى و ضعيف زيرا حجاب ميان بنده و خدا همان جهل است و زير دست جهل به حقائقِ ايمان ، يعنى كفر ايمنى از مكر خدا و نوميدى از رحمت او است زيرا آن هم بابى است از جهل به خدا بلكه عين آن است ، هر كه خدا را شناخت تصور نمىرود كه از مكر او در امان