بيشتر با مؤمن معارضه كند ، يا شيطان انسى . از مجلسى ( ره ) - « المؤمن مكفر » به صيغهء اسم مفعول باب تفعيل ، يعنى مردم به او ناسپاسى كنند و از احسانِ او قدردانى نكنند به قرينهء دنبالهء خبر ، و فيروزآبادى گفته است مكفر يعنى كسى كه با احسان وى كفران نعمتش شده است و آنكه در بند آهنين است . و ظاهراً مقصود اين است كه مؤمن وسيلهء بقاى جهان و نزول رحمت و باران است و حق به همهء مردم دارد و مردم آن اندازه كه بايد نه او را مىشناسند و نه پى به احسانِ وى مىبرند و نه از او قدرشناسى مىكنند ولى احسان كافر ، دنيوى و محسوس است و فهميده مىشود و از او قدردانى مىشود . و ممكن است مقصود اين باشد كه : مؤمن در احسان خود خدا را رعايت مىكند و به مواردى منطبق مىكند كه اظهار قدردانى از او نمىشود ولى كافر در احسان خود عوض را منظور مىدارد و به اشخاصى و مواردى احسان مىكند كه عوض داشته باشد و از او قدردانى شود . و جزرى گفته است : « المؤمن مكفر » يعنى كفاره گناهان مؤمن در جان و مال او واقع مىشود و زيان مالى و جانى مىكشد تا گناهانش جبران گردد ، ولى مجلسى ( ره ) گفته : اين معنى در اين اخبار مورد احتمال نيست فتدبر . ربيعه و مضر ، دو ايل بزرگ عربند كه ضرب المثل كثرتند و اولاد نزار بن معد بن عدنانند و مضر جدّ هفدهم پيغمبر است ( ص ) . از مجلسى ( ره ) - در اين احاديثى كه از طريق عامه و خاصه رسيده ، دلالت روشنى است بر اينكه انبياء و اوصياء هم در بيمارىهاى تنى و بلاهاى جسمى چون ديگرانند و بلكه از ديگران گرفتارترند براى آنكه اجر بيشترى ببرند و اين ضررى به مقام آنها ندارد بلكه مقام آنها را ثابت‌تر كند ،