است سيئات در دنبال حسنات . ( 1 ) 19 - از ابن فضال ، از كسى كه نامش را ياد كرد ، از امام صادق ( ع ) فرمود : راستى شما عمرى مىگذرانيد كه پيوسته آن را از شما مىگيرند و روزهاى عمر شما شماره معنى دارد ، و مرگ به ناگهان مىرسد ، هر كه خوبى كشت مىكند ، محصول رشك آورى درو مىكند ، و هر كه بدى مىكارد پشيمانى مىدرود ، از آنِ هر كشتكارى همان است كه كِشته ، آنكه در تحصيل روزى كندى مىكند ، به بهرهء او پيشدستى نكنند ، و آنكه آزمندى كند آنچه مقدورش نيست در نيابد ، به هر كه خيرى رسد ، خدا است كه به او عطا كرده است و هر كه از بدى نگهدارى شود ، خدا است كه او را نگهداشته است . ( 2 ) 20 - از عبد اللَّه بن سنان ، از امام صادق ( ع ) فرمود : مردى نزد ابى ذر آمد و گفت : اى ابى ذر ! چرا مرگ را ناخوش داريم ؟ در پاسخ گفت : براى آنكه شماها دنيا را آباد كرديد و ديگر سراى را ويران نموديد ، و ناخوش داريد كه از آبادانى به ويرانى بكوچيد ، از او پرسش شد كه ورود ما را به درگاه خدا چگونه بينى ؟ در پاسخ گفت : اما آنها كه از شماها نيكوكارند چون مسافرى باشد كه به خاندان خود وارد شود و أما آنها كه از شماها بد كردارند ، چون بندهء گريخته‌اى باشد كه او را نزد آقايش برگردانند ، گفت : شما حال ما را نزد خدا چگونه بينى ؟ در پاسخ گفت : كردار خود را بر قرآن عرضه كنيد و با آن بسنجيد ، راستى خدا مىفرمايد ( 14 سوره انفطار ) : « راستى نيك روان در نعمتند ( 15 ) و راستى بدكاران در دوزخند » فرمود كه : آن مرد گفت : پس رحمت خدا در كجا است ؟