پسندد ، پسندش او را در باطل نكشاند ، و هر گاه خشم كند خشمش او را از حق بدر نبرد ، و هر گاه توانست ، ب‌دانچه از آنِ او نيست ، دست نيازد . ( 1 ) 30 - از امام صادق ( ع ) كه امير المؤمنين ( ع ) فرمود : راستى ، اهل دين نشانه‌هائى دارند كه بدان‌ها شناخته شوند : راستگوئى ، امانت پردازى ، پيمان نگهدارى ، خويش‌نوازى ، مهرورزى با بىنوايان ، كم دنبال كردنِ زنان - يا فرمود : كم آميختن با زنان ، بخشيدن خوبى ، خوش خلقى ، خوش رفتارى ، پيروى از : علم و آنچه به خداى عز و جل نزديك سازد . خوشا بر آنها و چه خوش سرانجامى ، طوبى درختى است در بهشت ، بيخ آن در خانهء پيغمبر است ، و مؤمنى نيست جز آنكه در خانه‌اش شاخه‌اى از آن است ، چيزى دلش نخواهد جز آنكه برايش بيارد ، و اگر سوار تندروى ، صد سال در سايهء آن برود ، از آن بدر نرود ، و اگر كلاغى از پائين آن به بالايش پرواز كند ، بدان نرسد تا از پيرى به زير افتد ، هلا در اين نعمت رغبت كنيد ، به راستى كه مؤمن : به خود مشغول است ، و مردم از او در آسايشند ، چون شب او را فرا گيرد ، روى بر زمين نهد و براى خدا عز و جل با شريفترين اندامِ خود سجده كند ، با آنكه او را آفريده در بارهء آزاد كردنش راز گويد ، هلا چنين باشيد . ( 2 ) 31 - از امام باقر ( ع ) كه از پيغمبر ( ص ) پرسش شد از بنده‌هاى نيك ، در پاسخ فرمود :