( 1 ) 2 - از مردى كه گويد : امام باقر ( ع ) فرمود : مُرْجَوْنَ لِأَمْرِ اللَّهِ مردمى بودند كه مشرك بودند و حمزه و جعفر و مانند آنها از مؤمنان را كشتند ، سپس هم آنها بعد از اين كار مسلمانى گرفتند و خدا را يگانه دانستند و شرك را وانهادند و از دل مؤمن نشدند تا در شمار مؤمنان باشند و بهشت بر آنها بايست شود و كافر هم نزيستند تا دوزخ را سزند و آنها در اين حال كارشان با خدا است . باب اصحاب اعراف ( 2 ) 1 - از زراره ، گويد : امام باقر ( ع ) به من فرمود : چه مىگوئى در بارهء اصحاب اعراف ؟ گفتم : آنها يا مؤمن باشند و يا كافر ، اگر به بهشت روند مؤمنند و اگر به دوزخ شوند كافرند ، فرمود : به خدا نه مؤمن باشند و نه كافر ، اگر مؤمن بودند مانند مؤمنان به بهشت مىرفتند و اگر كافر بودند به دوزخ مىشدند چونان كافران كه به دوزخ شدند ولى آنها مردمى بودند كه نيك و بدشان برابر بود و كردارشان كوتاه آمد برايشان ، و راستى كه آنان چنانند كه خدا عز و جل فرموده است ، من گفتم : آنها از اهل بهشتند يا از اهل دوزخ ؟ فرمود : آنها را در مقامى نه كه خدا نهادستشان ، من گفتم : شما كار آنها را به تأخير مياندازيد و در بارهء آنها با رجاء قائليد ؟