( 1 ) 9 - از محمد بن مسلم ، گويد : از امام باقر و يا امام صادق ( ع ) پرسيدم كه ما مىبينيم مردى عبادت و كوشش در امر دين و خشوع دارد و معتقد به حق ( در امر امامت ) نيست آيا از اين كردار خود سودى مىبرد ؟ در پاسخ فرمود : اى ابا محمد ! همانا مَثَل اهل بيت چون اهل بيتى است كه در بنى اسرائيل ، هيچ كدام آنها چهل شب كوشش نمىكرد جز آنكه دعا مىكرد و دعاى او اجابت مىشد ، ولى يك مرد از ميان آنها چهل شب كوشش كرد و سپس دعا كرد و دعاى او مستجاب نشد و نزد عيسى بن مريم عليهما السلام آمد و از حال خود شكايت كرد و از او خواسته كه براى او دعا كند ، فرمود : عيسى ( ع ) تطهير كرد و نماز خواند و به درگاه خدا عز و جل دعا كرد ، خدا عز و جل به او وحى كرد : اى عيسى ! راستى كه بندهء من نزد من آمد از جز درى كه بايد از آن وارد شود او به درگاه من دعا كرد و در بارهء تو شك داشت و اگر دعا كند تا گردنش ببرد و انگشتانش بريزند ، براى او مستجاب نكنم ، عيسى رو بدان كرد و فرمود : به درگاه پروردگارت دعا كنى و در بارهء پيغمبرش شك دارى ؟ گفت : يا روح اللَّه و كلمته ! محققاً آنچه فرمودى درست است ، از خدا بخواه كه شك را از دل من ببرد ، فرمود : عيسى براى او دعا كرد و خدا توبهء او را پذيرفت و از او قبول كرد و در شمار خاندان خود قرار گرفت .