باب همنشينى با گنهكاران ( 1 ) 1 - از امام صادق ( ع ) ، فرمود : سزاوار نيست براى مؤمن در مجلسى نشيند كه خدا در آن نافرمانى مىشود و او هم نمىتواند آن را تغيير دهد . ( 2 ) 2 - از جعفرى ، گويد : شنيدم أبو الحسن ( ع ) مىفرمود : چرا من مىنگرم كه تو نزد عبد الرحمن يعقوب هستى ؟ در پاسخ گفت : راستش او خال من است . امام فرمود كه : او سخن ناهموارى مىزند ، خدا را وصف مىكند ( به صورت و اوصاف جسم ) با اينكه خدا به وصف در نيايد يا با او بنشين و ترك ما كن ، و يا با ما بنشين و ترك او كن ! من گفتم : او هر چه خواهد بگويد چه مسئوليتى براى من دارد هر گاه من نگويم آنچه كه او مىگويد ؟ أبو الحسن ( ع ) فرمود : آيا نمىترسى كه به او عذابى فرود آيد و به شما همه ( كه در گرد او هستيد برسد ) آيا ندانستى آن كسى را كه خود از اصحاب موسى ( ع ) بود و پدرش از ياران فرعون بود و چون سواران فرعون به موسى ( ع ) رسيدند ، از آن حضرت به جا ماند تا پدر خود را پند دهد و او را به موسى برساند ، و پدرش به همراه او ستيزه‌كنان گذشتند تا به كنارى از دريا رسيدند و هر دو غرق شدند و خبر او به موسى ( ع ) رسيد و فرمود : او در رحمت خدا است ولى