( 1 ) 4 - از على بن جعفر ، از برادرش امام كاظم ( ع ) ، گويد : شنيدمش مىفرمود : هر كه مردى از برادرانش آهنگ او كرد و براى وضعى كه دارد به او پناهنده شده و او را پناه نداد با اينكه قادر است بدان پس محققاً پيوست خود را از خدا عز و جل بريده است . باب در كسى كه مانع مؤمنى شود از چيز خود يا ديگرى ( 2 ) 1 - از امام صادق ( ع ) ، فرمود : هر مؤمنى چيزى را از مؤمنى ديگر دريغ دارد كه بدان نياز دارد و او هم بر آن توانا است كه از خود يا ديگرى براى او بدهد ، خدا او را روز قيامت با روى سياه و چشم كبود برپا دارد و دو دستش به گردنش بسته باشد پس گفته شود : اين است آن خيانت كارى كه به خدا و رسولش خيانت كرده و سپس فرمان دهند كه او را به دوزخ برند . ( 3 ) 2 - از يونس بن ظبيان كه امام صادق ( ع ) فرمود : اى يونس ! هر كه حق مؤمنى را حبس كند ، خدا روز رستاخيز