است ( بىايمانى است خ ل ) و جنگيدن با او كفر است و خوردن گوشتش ( بدگوئى از او در پشت سرش ) گناه است و حرمت مال مؤمن چون حرمت خون او است . ( 1 ) 3 - از امام باقر ( ع ) كه مردى از بنى تميم خدمت پيغمبر ( ص ) آمد و به او عرض كرد : به من سفارش كن و در ضمن سفارش به او فرمود : به مردم دشنام مدهيد تا ميان آنها كسب دشمنى كنيد . ( 2 ) 4 - از عبد الرحمن بن حجاج ، از ابى الحسن موسى ( ع ) در بارهء مردمى كه به هم دشنام دهند ، فرمود : آنكه آغاز به دشنام كرده ستمكارتر است و گناه او و گناه طرفش به عهدهء او است تا وقتى از ستم ديده عذر نخواسته . ( 3 ) 5 - از امام باقر ( ع ) ، فرمود : هرگز مردى بر مردى گواه به كفر نشود ( يعنى به او بگويد : اى كافر ) جز آنكه يكى از دو نفر آنها بدان گرفتارند ، اگر گواهى داده است به كفر كافرى كه راست گفته و اگر به كفر مؤمنى گواهى كرده ، به خود او برگردد ، مبادا به مؤمنان طعن بزنيد . ( 4 ) 6 - از على بن ابى حمزه ، از امام باقر يا امام صادق ( ع ) ، گويد : شنيدم مىفرمود : راستى چون لعنى از كسى صادر شود ، در تردّد باشد و اگر