( 1 ) 7 - آن كسانى كه اگر خبرى گويند ، دروغ نگويند 8 - اگر وعده كنند تخلّف نكنند . 9 - اگر امانتى گيرند ، در آن خيانت نورزند 10 - چون سخن كنند ، راست گويند 11 - در شب ، چون راهبان ، عبادت كنند 12 - در روز ، چون شيران دلير باشند 13 - روزها روزه دارند 14 - و شبها را به عبادت گذرانند 15 - همسايه نيازارند 16 - همسايه از آنها آزار نكشد ( فرق ميان اين و پيشتر اين است كه مقصود از همسايه در اول ، پناهنده است و در دوّم ، همسايهء خانه ، يا در اوّل ، همسايهء خانه است و در دوّم ، همسايه در مجلس و مركب ، يا مقصود از اوّلى ، آزار بىواسطه است و از دوّمى ، آزار بواسطهء خدم و اعوان - از مجلسى ره - ولى ظاهر اين است كه مقصود از اوّل ، تعدّى به حقوق همسايه است و مقصود از دوّم اينكه وضعى دارد مناسب با حال همسايهء مؤمن خود و كارهايى را هم كه تعدّى به حقّ همسايه نيست ولى بسا مايهء آزار او است ، مرتكب نمىشود ) 17 - آنها كه آرام بر زمين راه مىروند 18 - به خانهء بيوه زنان سركشى كنند 19 - دنبالهء جنازهء مردگان بروند 20 - خدا ما و شما را از متّقيان سازد ( از اين جمله برآيد كه وصف بيستم مؤمن ، همان تقوى است ، فتدبّر ) . ( 2 ) 6 - امام صادق ( ع ) فرمود : هر كه از حسنهء خود شاد گردد و از كردار بد خود بدش آيد ، مؤمن است . ( 3 ) 7 - از امام صادق ( ع ) فرمود : شيعهء ما ، رنگ پريده‌هايند ( از بيم دشمن و از رياضت ) ، لب خشكهايند ( از روزه ) ، لاغرهايند ( از كم خورى ) ، آن كسانى كه چون شب آيد با اندوه از آن استقبال كنند ( براى توجه به حق و درك مسئوليتِ خود ) .