بودند و چون چنين ديد ، سلاح جنگ خود را برداشت و سپس با آنها در صف ايستاد و به ياد گفتهء رسول خدا ( ص ) افتاد كه خشم مكن و سلاح را به دور انداخت و رفت نزد آن مردى كه دشمن تيره و تبارش بودند و گفت : اى حضرات ! هر چه زخم و كشتار و زدن بىاثر بر شماها وارد شده ، به عهدهء من باشد و از مال خودم غرامت مىدهم ، من همه را براى شما پرداخت مىكنم ، آن مردم هم در پاسخ گفتند : هر چه از اين بابت باشد ، از آن شما باشد ، ما خودمان سزاوارتريم كه آنها را تلافى كنيم ، فرمود : آن مردم با هم صلح و سازش كردند و خشم از ميان رفت . ( 1 ) 12 - از ابى حمزه ثمالى كه امام باقر ( ع ) فرمود : به راستى اين خشم يك شرارهء شيطانى است كه در دل آدمى زاده فروزان شود ، و به راستى وقتى يكى از شماها خشم كند ، چشمانش سرخ شود و رگهايش باد كند و شيطان در او درآيد و چون كسى از شماها از اين عارضه بيم كند ، به زمين چسبد كه پليدى شيطان در اين وقت به خوبى از او برود . ( 2 ) 13 - امام صادق ( ع ) فرمود : خشم ، دلِ مردِ حكيم را از ميان ببرد ، و فرمود : هر كه مالك خشمِ خود نيست ، مالك عقل خود نيست . ( 3 ) 14 - از امام باقر ( ع ) ، فرمود كه رسول خدا ( ص ) فرمود :