از بن بركند و آفتابش دهد تا پاكش كند . ( 1 ) 19 - از امام صادق ( ع ) ، كه رسول خدا ( ص ) فرمود : راستى بنده بر گناه خود صد سال زندانى باشد و به چشمِ خود بيند كه همسرانِ او در بهشت به نعمت اندرند . ( 2 ) 20 - از زراره ، از امام باقر ( ع ) ، فرمود : هيچ بنده‌اى نيست جز آنكه در دلش نقطهء سفيدى است و هر گاه گناهى كند ، در آن نقطهء سياهى برآيد ، اگر توبه كند ، آن سياهى برود و اگر دنبال گناه رود ، سياهى بيفزايد تا آنجا كه همهء سفيدى دل را فرو گيرد و چون آن سفيدى از سياهى گناهان پوشيده شد ، ديگر صاحب آن دل سياه هرگز به خوبى و صلاح برنگردد و اين است فرمودهء خدا عز و جل ( 14 سوره مطفّفين ) « نه هرگز بلكه رنگ سياه بر دل آنها نقش كرده و آن كردارى كه به دست خود كرده‌اند » . ( 3 ) 21 - از امام رضا ( ع ) كه امير المؤمنين ( ع ) فرمود : دندان به خنده منما با اينكه به كردارهاى رسوا اندرى و از بلاى شبگير آسوده مباش با اينكه به بد كردارى به سر برى . ( 4 ) 22 - از ابى عمرو مدائنى ، گويد : شنيدم امام صادق ( ع ) مىفرمود كه : پدرم مىفرمود :