( 1 ) 11 - از محمد بن مسلم ، گويد : شنيدم امام صادق ( ع ) مىفرمود : به راستى گناه بنده را از روزى محروم مىكند . ( 2 ) 12 - از امام باقر ( ع ) ، فرمود : راستى كه مردى گناهى مىكند و روزى او بند مىآيد و اين آيه را خواند ( 27 سوره قلم ) : « وقتى سوگند خوردند كه ما آن را صبحگاه مىچينيم و نگفتند ان شاء اللَّه و يك بلاى ناگهانى بر آن چرخيد و آنان خواب بودند » . ( 3 ) 13 - از ابى بصير كه شنيدم امام صادق ( ع ) مىفرمود : چون مرد گناه كند در دلش نقطهء سياهى بر آيد ، و اگر توبه كند نابود شود ، و اگر بر گناه افزايد بر آن سياهى فزوده گردد تا سياهى بر دلش چيره شود ، و پس از آن هرگز رستگار نگردد . ( 4 ) 14 - از امام باقر ( ع ) ، فرمود : به راستى بنده از خدا حاجتى مىخواهد و خدا در كارِ روا كردن حاجت او است زودتر يا ديرتر و آن بنده در اين ميان گناهى مىكند و خدا تبارك و تعالى مىفرمايد به فرشته كه : حاجتش را بر مياور و او را محروم ساز از آن ، زيرا كه متعرّض خشم من شد و مستحقّ حرمان از طرف من گرديد .