خداپرستى پاك ، و آلوده نشده ، زائيدم و پائيدم و به ايمان و هجرت پيشى گرفتم . و اخبار ديگر هم در خوددارى از برائت از على وارد شده و اخبارى هم آن را تجويز كرده و براى جمع ميان اين اخبار چند وجه نقل شده است ، پايان نقل از مجلسى . من گويم ، اختلاف اخبار از نظر اختلاف درجات ايمان است نسبت به خواص و بزرگان اصحاب كه به مقام مصلح رسيده بودند وظيفه تحمل شكنجه و قتل بوده و استقامت در اظهار حق ولى نسبت به درجات پائين‌تر تا برسد به عموم شيعيان كه در زمان امام ( ع ) بودند وظيفه تقيه بوده است و در مقام حفظ جان برائت هم تجويز شده ، و امام صادق ( ع ) كه در اين حديث تكذيب مىكند كه على ( ع ) فرموده باشد : ( از من بىزارى مجوئيد ) در مقام خود درست است زيرا در مقام بيان تكليف عمومى چنين حكمى صادر نمىشود و موضوع جانبازى در راه عقيده و ايمان كه از باب جهاد استماته است امرى است اختيارى و داوطلبى و اخبارى كه آن را تجويز كرده است براى ارشاد به اين وظيفه عالى انسانى است و اين گونه امور فوق مقام تشريفات عمومى و وظائف كلى است و ما در كتاب رموز الشهاده شرح مبسوطى در اين موضوع نوشتيم كه با ترجمهء كامل نفس المهموم چاپ شده به آنجا رجوع شود . از مجلسى ( ره ) - « عن القيام للولاة » يعنى ايستادن در برابر آنها يا براى احترام آنها در حضورشان يا عبورشان و از آن استفاده مىشود كه در مورد عدم تقيه اين گونه احترام براى آنها جائز نيست ولى براى مؤمنان به طريق اولى جائز است و آن مورد تأمل است و گفته‌اند مقصود قيام به امور آنها است و اجراء دستور آنها ، و آن تقيه است . از مجلسى ( ره ) - اين حديث دلالت دارد بر وجوب تقيه در هر چه انسان بىچاره گردد جز آنجا كه دليل ديگر آن را استثناء كرده