و غيبت او جائز گردد ، و بسا كه كلمهء سبعين حمل بر مطلق كثرت شده است نه خصوص شمارهء معين ، يعنى هر چه هم گناه او بيش باشد باز بايد از او پرده پوشى كرد و آبروى او را حفظ كرد ( اين تأكيدى است در موضوع حرمت غيبت و زشتى بدگوئى از برادر مؤمن و موارد تجويز غيبت چون شكايت و شهادت و غيره از آن بر كنار است ) . از مجلسى ( ره ) - نصيحت ، گفتار يا كردارى است كه مقصود از آن خوبى كردن به كسى باشد كه او را نصيحت كنند ، و مقصود از نصيحت مؤمن به مؤمن رهبرى او است به مصالح دين و دنيايش و يا ياد دادن به او است اگر نادان باشد و آگاه كردن او اگر در غفلت باشد و دفاع از شخص او و آبروى او اگر ناتوان باشد و احترام او است در خردسالى و سالخوردگى و ترك زيان رساندن و گول زدن او است و سودجوئى براى او ، و اگر اندرز پذير نباشد با او نرمش كند تا بپذيرد و اگر در بارهء ديانت باشد طبق مقررات او را امر به معروف و نهى از منكر كند ، و ممكن است خيرخواهى نسبت به رسول و ائمه در آن داخل باشد زيرا كه آنها افضل مؤمنانند و نصيحت آنها اعتراف به نبوت و امامت آنها و فرمان‌برى از آنها است . از مجلسى ( ره ) - نسبت نصيحت به خدا اشاره است به اينكه نصيحت و خيرخواهى براى خلق خدا چون نصيحت براى خدا است ، چون نصيحت خدا اطاعت امر او است و نصيحت خلق هم طبق امر و فرمان او است ، و ممكن است كه مقصود اين باشد نصيحت خلق خدا كند براى رضاى خدا . در نهايه گفته است : اصل معنى نصح ، خلوص و پاكى است ، و گفته شود « نصحته و نصحت له » و معنى نصيحت خدا اعتقاد به يگانگى و اخلاص در نيت عبادت او است و نصيحت كتاب خدا تصديق بدان و عمل كردن به مقررات مندرجه در آن است و نصيحت رسول خدا ( ص ) تصديق به نبوت او و رسالت او و اطاعت از امر و نهى او است ، و نصيحت ائمه اين است كه در امرِ