در توجيه آن چند وجه دارند : 1 - مقصود آمرزش گناه امت است كه آنچه در پيش باشد يعنى در دنيا و آنچه پس افتد به وسيلهء شفاعت در آخرت و نسبت گناه امت به او براى اين است كه در درگاه حق نمايندهء امت است ، و مؤيد آن است روايت مفضل از امام صادق ( ع ) گويد : مردى همين آيه را از او پرسيد ، فرمود : به خدا او را گناهى نبوده ولى خدا براى او تعهد كرد كه گناه شيعه‌هاى على ( ع ) را بيامرزد آنچه در پيش باشد و آنچه هم عقب باشد ، و در روايت عمر بن يزيد از آن حضرت فرمود : نه گناهى كرد و نه قصد گناهى كرد ولى خدا گناه شيعهء او را به گردن او گذارد و او را آمرزيد . 2 - از سيد مرتضى ( رضي الله عنه ) كه فرموده : ذنب در اينجا مضاف به مفعول شده و مقصود اين است كه خدا بعد از فتح مكه گناهانى را كه مشركان مكه نسبت به تو مرتكب شدند آمرزيد ، و در حقيقت مقصود از آن اعلام عفو عمومى است براى مخالفان قريش كه بعد از فتح مكه تسليمِ پيغمبر شدند و گناهان آنها اين بود كه پيغمبر را از مكه بيرون كرده و از ورود بدان جلو گرفته و . و . ، و مقصود از آمرزش ، برداشتن و نسخ احكامِ مجازات آنها است ، به طور خلاصه نقل شد . از مجلسى ( ره ) - يعنى توفيق أداى حمد هر نعمتى ، خود نعمت بهترى است ، و شكر ديگرى خواهد كه از عهدهء كسى بر نيايد . از مجلسى ( ره ) - استدراج و نعمت گير كردن خدا ، بنده را اين است كه هر گناهى كند به او نعمتى دهد و آمرزش را از يادش برد يا خرده خرده او را به عقوبت گيرد . از مجلسى ( ره ) - مقصود در اينجا طلب انجام شكر نعمت است بر وجه تفضيل و آن غير ممكن است از چند وجه : 1 - نعمت‌هاى خدا بىشمار است و شمارهء مفصل آنها را نتوان كرد