تخم ايمان در دل پاشد و به آب طاعتش آبيارى كند و دل را از خار و خاشاك اخلاق بد پاك كند و انتظار فضلِ خدا برد كه تا مرگ او را بر ايمان ثابت دارد و عاقبت به خير شود و درك آمرزش حق كند ، انتظارش اميدوارى باشد و اين انتظار در ذات خود پسنديده است و باعث بر مواظبت و قيام به مقتضاى ايمان است در تكميل اسباب مغفرت و ادامهء آن تا هنگام مردن . از محقق طوسى است كه در اوصاف الاشراف به طور خلاصه گويد : خوف و خشيت گرچه در لغت يك معنى دارند ولى نزد صاحب دلان ميان آنها جدائى است زيرا خوف نگرانى دل است از انتظار بدى و كيفر كه به سبب احتمال ارتكاب خلاف و ترك طاعت باشد و براى بيشتر مردم حاصل است و اگر چه مراتب بسيارى دارد و مرتبهء عالى آن براى اندكى باشد ، و خشيت حالتى است در نفس كه از شعور به بزرگوارى حق خيزد و از هيبت و خوف محجوبيت و حرمان و اين حال دست ندهد مگر براى كسى كه مطلع شود بر جلال كبرياء و بچشد لذت تقرب را و از اين راه است كه فرمايد : « همانا دانشمندانند كه از خدا ترسانند » . چون پايهء خوف و اميد بر اندازهء معرفت و شناسائى حق و اندازهء ايمان به حقايق آخرت است و در حقيقت هر كدام پرتوى است از ايمان كه خود روشنى و نور دل است و به منزلهء دو شعاع متقابل و متوازن از آن بتابند كه بر هم كم و بيشى ندارند . از مجلسى ( ره ) - گفته‌اند معنى حسنِ ظن به خدا اين است كه : 1 - هنگام طلب آمرزش خوش بين باشد كه او را مىآمرزد . 2 - چون توبه و باز گشت به خدا كند بداند كه خدا از او پذيرا است . 3 - چون از روى حقيقت به درگاه خدا دعا كند بداند كه خدا اجابت مىكند .