به سوى ابن الزبير گسيل داشت و در مكه بر سرِ او تاخت و خانهء كعبه را به منجنيق بست و به او پيروز شد و او را كشت و حجاج سرِ او را بريد وارونه بر دار آويخت و سپس آن را فرود آورد و در گورستانِ يهود به خاك سپرد ، خلافت او در حجاز و عراق 9 سال و 22 روز شد و 73 يا 2 سال عمر كرد و بعضى هم 70 سال گفته‌اند ، مادرش اسماء دختر ابى بكر بود . من گويم ، ظاهر اين است كه ترس آن حضرت از ابن الزبير بوده نسبت به خود و شيعه‌اش ، و ممكن است كه ترس او از حجاج و ديگران بوده است . فرق ميان دعا و سؤال اين است كه : دعا براى دفع زيان است ، و سؤال براى جلب نفع . ظاهر اين است كه اين مردى كه با امام سخن گفته است ، يا فرشته‌اى بوده كه به امر خدا به صورت آدمى در آمده يا مژده بخش بوده چون خضر و الياس . از مجلسى ( ره ) - اين حديث در بيان اين است كه بىنيازى و عزت ملازمِ با توكلند ، زيرا شخص با توكل بر خدا اعتماد دارد و به مخلوق پناه نبرد و از خوارى طلب نجات يابد و از مردم مستغنى گردد زيرا مقصود از غنا در اينجا بىنيازى نفس است نه توانگرى به ثروت و مال يا اينكه خداى سبحان او را از آنها در حال مستغنى سازد ، و بدان كه معنى توكل اين نيست كه از كوشيدن براى امور لازم دست كشد و از حوادث به كلى حذر نكند بلكه بايد به اسباب عادى توسل جويد ولى حرص و مبالغه نورزد و بر كار و كوشش خود هم اعتماد كلى نكند بلكه نظرِ او به خدا باشد . محقق طوسى ( ره ) در اوصاف الاشراف گفته است : مراد از توكل اين است كه : بنده ، هر عملى كند به خدا واگذارد براى اينكه مىداند خدا از او تواناتر و نيرومندتر است و آنچه بر او قدرت دارد بهتر و كامل‌تر انجام مىدهد