مورد استحقاق همان عقاب و كيفر بزهكار باشد و مجرد لطف مجوز آزار مكلف نيست . عوض ، از آزار نفعى است كه براى استحقاق باشد و احترام دريافت‌كننده و تجليل او در آن منظور نباشد ، و اين عوض بر خدا لازم شود كه به مكلف بپردازد در برابر آزارى كه به او رساند يا نفعى كه از او دريغ كند بمصلحت ديگران و يا در برابر غمى كه به او دهد به واسطهء علم بديهى يا كسبى يا ظن و گمان ، امّا آنچه مستند به كار خودِ بنده باشد موجب عوض بر خدا نيست . زُهد ، بىرغبتى به دنيا و امور مادى است كه زودگذر و فانى هستند و با اندك توجهى دانسته مىشود كه حقيقتى ندارد و لذتى بشمار نمىآيند ، تا هفت آنها را در قرآن مجيد بر شمرده است ( 14 سوره آل عمران ) : « جلوه كرده است براى مردم فريب آميزى شهوات از : 1 - زنها 2 - فرزندان 3 و 4 - انباشته‌هاى طلا و نقره 5 - اسب‌هاى نشان دار ( اتومبيل و مترو و كشتى و هواپيما و . . . و . . ) 6 - رمه‌هاى چهارپايان ( از گوسفند و گاو و شتر ) 7 - كشتزارها كه همهء اينها بهرهء زندگى در اين دنيا است و خدا است كه سرانجام خوب نزد او است » . و به اضافهء خودخواهى و جاه‌پرستى و زورگوئى ، همهء شئون دنيوى ده مىشود كه به اعتبار آنها زُهد داراى ده جزء است و بالاترين درجهء زُهد كه مىتوان گفت از خود گذشتگى است ، اول درجه ورع و پارسائى است زيرا حقيقت زُهد نخواستن و بىرغبتى است ولى ورع كناره‌گيرى و گريز از شئون دنيا است و چون مقامات ورع به نهايت رسد مقام شهود حاصل گردد كه حقائق نامرئى بر شخص عيان شود و در اينجا است كه از هر چه پيش آيد خوش آيد ، و اين مقام رضا است . از مجلسى ( ره ) - قوله ، أو قادر - اين ترديد از ثمالى يا راوى