( 1 ) 10 - از احمد بن محمد بن ابى نصر ، گويد : از امام رضا ( ع ) مسأله‌اى پرسيدم ، پاسخ نداد و خوددارى كرد و سپس فرمود : اگر هر چه بخواهيد به شما بگوئيم ، براى شما بدتر باشد و گردن صاحب الامر را بگيرند . امام باقر ( ع ) فرمود : ولايت خدا است كه آن را رازى به جبرئيل سپرده و جبرئيل رازى به محمد ( ص ) سپرده و محمد ( ص ) رازى به على ( ع ) سپرده و على رازى به هر كه خدا خواسته سپرده ، سپس شما آن را فاش مىكنيد ، كيست كه سخنى را بشنود و آن را نگهدارد ؟ امام باقر ( ع ) فرموده است : در حكمت آل داود است كه شايسته است براى مسلمان كه خود دار باشد و به كار خود اندر شود و مردم زمان خود را بشناسد ، از خدا بپرهيزيد و حديث ما را فاش نكنيد ، پس اگر نبود كه خدا از اولياء خود دفاع مىكند و براى دوستانش از دشمنانش انتقام مىكشد ( رشتهء امامت گسسته مىشد ) آيا نديدى كه خدا با خاندان ( برمك ) چه كرد ؟ و خدا چه انتقامى براى امام كاظم ( ع ) گرفت و محققاً بنى اشعث در خطر بزرگى بودند و خدا به واسطهء دوستى آنها با امام كاظم ( ع ) خطر را از آنها دفع كرد ؟ شما در عراق به چشمِ خود كردار اين فرعون‌ها را مىبينيد و ملاحظه مىكنيد خدا چه مهلتى به آنها داده ؟ بر شما باد به تقوى از براى خدا ، مبادا دنيا شما را بفريبد و گول نخوريد به وضع كسانى كه خداوند به آنها مهلتى داده ، پس گويا كار حكومت به دست شما افتاده است . ( 2 ) 11 - از ابى بصير ، گويد : شنيدم امام صادق ( ع ) مىفرمود : رسول خدا ( ص ) فرموده است : خوشا بر بندهء گم نام ، خدا او