هر گاه خير بنده‌اى را خواهد ، جانش را پاك كند و هيچ خوبى را نشنود جز آنكه آن را بفهمد و هيچ بدى را نشنود جز آنكه منكر آن شود ، سپس خدا در دلش كلمه‌اى اندازد كه به وسيلهء آن ، كار او را فراهم سازد . ( 1 ) 3 - از فضيل ، گويد : به امام صادق ( ع ) گفتم : مردم را به اين امر دعوت كنيم ؟ در پاسخ فرمود : اى فضيل ، راستى ، خدا هر گاه خير بنده را خواهد به فرشته‌اى فرمايد تا گردن او را گيرد و در اين امر واردش كند ، خواهد يا نخواهد . ( 2 ) 4 - از على بن عقبه ، از پدرش كه امام صادق ( ع ) فرمود : تشيع خود را براى خدا مقرر داريد نه براى مردم زيرا راستش اين است كه هر چه براى خدا است از آن خدا است و هر چه براى مردم باشد ، بالا نرود ، بر سر دين خودتان با مردم ستيزه نكنيد ، زيرا ستيزه دل را بيمار كند ، به راستى خدا عز و جل به پيغمبر خود فرموده است ( 56 سوره قصص ) : « به راستى كه تو هدايت نكنى هر كه را خواهى ولى خدا است كه هر كه را خواهد هدايت مىكند » و هم خدا فرموده است ( 99 سوره يونس ) : « آيا مردم را به زور وادار كنى كه مؤمن باشند » ؟ مردم را وانهيد ، زيرا از مردم دين را گرفته‌اند و شما از رسول خدا ( ص ) و على ( ع ) دين را گرفته‌ايد و ( ميان اين دو ) برابرى نيست و به راستى كه من از پدرم شنيدم مىفرمود : چون خدا بر بنده‌اى نوشته كه در اين امرش در آورد شتابنده‌تر باشد بدان از پرنده به آشيانِ خود .