باب احياء مؤمن ( 1 ) 1 - از سماعه ، گويد : به امام صادق ( ع ) گفتم : قول خدا عز و جل ( 32 سوره مائده ) : « هر كه بكشد نفسى را به جز نفس ديگرى پس گويا مردم همه را كشته و هر كه آن را احياء كند گويا همهء مردم را احياء كرده » ؟ در پاسخ فرمود : هر كه آن را از گمراهى به راه هدايت برآورد چنان است كه او را زنده كرده و هر كه او را از راه حق به گمراهى برد ، هر آينه او را كشته باشد . ( 2 ) 2 - از فضيل بن يسار ، گويد : به امام باقر ( ع ) گفتم : قول خدا عز و جل در قرآن ، هر كه نفسى را زنده دارد گويا همهء مردم را زنده داشته است ؟ فرمود : يعنى از سوختن و غرق شدن نجات دهد ، گفتم : كسى كه او را گمراهى به راه راست آورد ؟ فرمود : اين تأويل اعظم آيه است . ( 3 ) 3 - از حمران ، گويد : به امام صادق ( ع ) گفتم : از شما بپرسم ؟ - خدايت بهى دهاد - در پاسخ فرمود :