( 1 ) ريزند و به پروردگارشان پناه برند و در آزاد شدن خود بكوشند و اما روز بردباران ، دانشمندان ، نيكان و متّقيان باشند گويا چوبهء تيرى هستند كه ترس از خدا آنها را سر تا پا تراشيده و لاغر و نزار كرده از پرستش و عبادت ، بيننده بدانها نگرد و گويد : بيمارانند و آن مردم را بيمارى نيست يا گويند : ديوانه‌اند ؟ محققاً هراس بزرگى از ياد دوزخ و آنچه در آن است در نهاد آنها آميخته شد . ( 2 ) 16 - از جابر ، گويد : نزد امام باقر ( ع ) رفتم ، فرمود : اى جابر ، به خدا من غمنده‌ام و به راستى من دلم مشغول است ، گفتم : قربانت ، چه گرفتارى دارى و چه غمى در دل دارى ؟ فرمود : اى جابر ، هر كه در دلش صافى خالص دين خدا در آمد دلش از آنچه جز آن است منصرف گردد ، اى جابر ، دنيا چيست ؟ اميد دارى دنيا چه باشد و به كجا برسد ؟ آيا دنيا جز خوراكى است كه خوردى ، يا جامه‌اى كه پوشيدى ، يا زنى كه بدان رسيدى ؟ اى جابر ، به راستى مؤمنان به دنيا دل ننهادند كه در آن بپايند و از ورود خود به آخرت هم خاطر جمعى و امان ندارند ، اى جابر ، آخرت خانهء زيستن است و دنيا خانهء رخت بر بستن و نابودى ، ولى دنياداران به غفلت اندرند و گويا همان مردم با ايمانند كه فقيه و با فهم و اهل انديشه و عبرتند ، آنچه به گوش شنوند آنها را از ياد خدا عز و جل كر نكند و آنچه از زيور و آرايش دنيا به چشم خود بينند ، آنان را كور نسازد و به ثواب آخرت رسند چنانچه بدين مقام از دانش و علم كامياب شدند . اى جابر ، بدان كه اهل تقوى كم هزينه ترين اهل دنيايند