به خلق خود بخشش مىكند ، برخى از آن منش است و برخى به تصميم و كسب است ، من گفتم : كدام از اين دو بهتر است ، فرمود : آنكه طبع و منش او است بر آن واداشته است نمىتواند جز آن كند و آنكه به قصد و كسب خوش خلقى كند بايد به خوبى بر طاعت صبر كند و رنج كشد ، پس او بهتر اين دو است . ( 1 ) 12 - فرمود : به راستى خدا تبارك و تعالى همان ثواب را به بندهء خوش خلق مىدهد كه به مجاهد در راه خدا مىدهد در بامداد و پسين ( يعنى مجاهدى كه هميشه در جهاد است ) . ( 2 ) 13 - فرمود : به راستى خدا تبارك و تعالى از اخلاق دوستان خود به دشمنانش عاريه داده تا دوستانش با دشمنانش در موقع تسلط آنها و دوران دولت آنها زندگى توانند . در روايت ديگر فرمود : اگر نه چنين بود هيچ دوست خدا به جا نمىگذاشتند جز آنكه او را مىكشتند . ( 3 ) 14 - به علاء بن كامل فرمود : وقتى با مردم در آميزى ، اگر توانى با احدى معاشرت نكنى جز آنكه بالا دست او باشى همان كار را بكن ( يعنى در احسان بر او جلو باشى ) زيرا بسا كه بنده را در عبادت تقصيرى باشد و خدا به وسيلهء خوش خلقى و خوش رفتارى او را به پايهء روزه‌دار و شب زنده