( 1 ) كنم به ندارى و مستمندى و بيمارى و امر دينشان درست شود ، من داناترم بدان چه امر دين بنده‌هاى مؤمنم با آن درست مىشود و به راستى برخى از بنده‌هاى من در پرستش من كوشش كند و رنج برد از خواب و بستر بالذت خود برخيزد و در شبها براى من نماز شب بخواند و خود را در عبادت من به رنج اندازد و من يك شب دو شب چرت را بر او به كار زنم براى خيرخواهى و ابقاى بر او و بخوابد تا بامداد و برخيزد از خواب و خود را دشمن دارد و زبون شناسد و اگر او را براى هر آنچه از عبادت من خواهد رها كنم از آن خودبين گردد و خودبينى او را به فتنه كشد و از اين راه به دو حالى دست دهد كه هلاك شود براى عجب او به كردارهايش و از خود راضى بودنش تا آنجا كه گمان برد بر عابدان برترى گرفته و از تقصير در عبادت خود وارهيده در اين صورت از من دور شود و گمان دارد كه به من نزديك مىشود ، نبايد آنها كه عمل مىكنند به اعمال خود تكيه كنند ، همان اعمالى كه براى درك ثواب از من مىكنند ، زيرا اگر آنها خود را رنج دهند و عمرشان را در عبادت من به سر برند بازهم در پرستش من تقصير كارند و به كنه عبادت من نرسند در آنچه جويند از كرامت و نعمت من در بهشت و درجات بلند در جوار من ولى بايد به رحمت من اعتماد كنند و به فضل و بخشش من شاد باشند و به حسن ظن و خوشبينى به من اطمينان كنند ، زيرا در اين صورت رحمت من آنان را جبران كند و بخشش من به آنها برسد با رضوانم و آمرزش من به آنها جامهء عفو در پوشد ، زيرا منم خداى بخشاينده و مهربان و بدان ناميده شدم .