قريه‌ها فيء داده است » و فرموده است ( 50 سوره احزاب ) : « و آنچه ملكت شده از كسانى كه خدا فيء تو نموده » و فرموده است ( 6 سوره حشر ) : « و آنچه خدا از آنها فيء رسول ساخته پس هر چه را كه اسب سوار و شتر سوار دنبالش نرانديد » . برخى گفته‌اند اينها را فيء گويند به مانندى سايه براى آگاهى از اينكه شريف‌ترين كالاى جهان چون سايه‌اى است كه زودگذر است . در نهايه گويد : در حديث ذكر فيء در موارد مختلفى مكرر شده است و آن مالى است كه از كفار به دست مسلمانان افتد بىجنگ و جهاد ، و اصل فيء رجوع است ، و گويا در اصل مال آنها بوده و سپس به آنها برگشته است و از اينجا است كه به سايهء بعد از ظهر فيء گويند زيرا كه آن از جانب مغرب به سوى مشرق برمىگردد . انتهى . مجلسى ( ره ) گويد : من مىگويم آنچه مصنف در معنى كلمهء فيء گفته مخالف گفتهء لغوىها و ظاهر آيات است و اخبار ، چون خدا فرمايد ( 6 سوره حشر ) : « آنچه را خدا از آنان فيء رسول سازد پس هر چه را اسب سوار و شتر سوار بر آن نرانديد ولى خود رسُل خود را بر هر چه خواهد مسلط سازد و خدا بر هر چيز توانا است » و فرمايد خدا سبحانه ( 7 سوره حشر ) : « آنچه را خدا از اهل قرى فيء رسول خود كند پس از آن خدا است . . الخ » . و شيخ در تهذيب به سند خود از امام صادق ( ع ) روايت كرده است در بارهء غنيمت كه خمسش بيرون شود و هر چه ماند ميان قشونى كه بر سر آن جنگيده و آن را به دست آورده پخش كنند ، و امّا فيء و انفال مخصوص رسول خدا ( ص ) باشند ، و باز ضمن حديث مفصَّلى از آن حضرت كه فرمود : هر زمين ويران و هر ته رودخانه‌اى همه از فيء و انفال است كه از آن خدا و رسول او است و هر جا خواهد مصرف كند ، و از آن حضرت است در حديث طولانى نيز كه فرمود : فيء آن اموالى است كه خون ريزى بر سر آن نشده