كرده و در شأن او فرموده ( 10 سوره طلاق ) : « به تحقيق خدا نازل كرده بر شما ذكرى ، رسولى » چون نور پيغمبر و وصى را از پشت آدم به پشت عبد المطلب فرود آورده و در آنجا دو نيمه شدند و نيمى به عبد اللَّه منتقل شده و نيمى به ابى طالب و چنانچه خدا تعالى در بارهء على ( ع ) فرموده : « و نورى كه فرو فرستاديم با او » و به تعبير ديگر خدا پس از بالا بردن آنان به ملأ اعلى و مشرّف ساختنشان به مقام قابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنى آنها را از آن درجهء بلند به معاشرت با خلق فرود آورده براى هدايت آنها . و به علاوه امام همان حقيقت قرآن است كه معانى بلند آن در باطن او نقش است و امام قرآن زنده و ناطقى است در برابر اين قرآن كه نقوشى است يا آنچه بر زبان گفته شود كه الفاظى است و از اين جهت امير المؤمنين ( ع ) در چند مورد فرموده : منم كلام اللَّه الناطق . قوله تعالى : « وَ اللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ » : ولاية القائم - برگشت به اتمام تفسير آيهء اول است كه راوى براى شتاب در پرسش از آيهء ديگر سخن آن حضرت را قطع كرده ، قوله امّا هذا الحرف ، يعنى « بولاية على » در دنبال آيه يا تمام جملهء « وَ اللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ ولاية القائم وَ لَوْ كَرِهَ الْكافِرُونَ بولاية على » و بسا مقصود اين است كه اين تفسير در حين نزول بيان شده است نه اينكه در لفظ قرآن بوده است . از مجلسى ( ره ) - بدان كه ميان مفسرين شهرت دارد كه اين آيات در بارهء عبد اللَّه بن ابى و همدستان او نازل شده ، و اين منافات ندارد كه در منافقان همكار آنان نيز صدق كند زيرا خصوصيت مورد ، حكم را تخصيص نمىدهد و به علاوه ممكن است برخى آيات دو بار نازل شده باشد و به علاوه ، چندان اعتمادى به شأن نزولهاى منقول از مفسران عامه نيست . از بيضاوى - مُكب ، يعنى كسى كه هر ساعت بلغزد و برو درافتد براى دشوارى راه و بدى آن و كجى آن و گفته شده است كه مقصود از