« نمىبينى خدا چطور مثل مىزند ؟ سخن پاك چون درختى خوب است كه ريشه‌اش بر جا است و شاخه‌اش در سما است ، بياورد ميوهء خود را در هر وقتى به اذن پروردگارش ، خدا براى مردم مثلها مىزند شايد يادآور شوند ، و مثل سخن ناپاك چون درخت بدى است كه از روى زمين بر آمده و دوامى ندارد » . طبرسى گفته : كلمهء طيبه توحيد است يا هر كلامى كه خدا بدان ستوده شود ، تا آنكه گويد : بعضى درخت خوب را به نخلهء خرما تفسير كرده‌اند و بعضى شجرهء طيبه را مؤمن دانسته‌اند . كلمهء ناپاك كلمهء شرك است و يا هر سخن گناه‌منش ، و درخت بد درخت حنظل است ، و در روايت امام باقر خاندان بنى اميه است . به طور خلاصه نقل شد . از مجلسى ( ره ) - لانها سلبت - يعنى نفس مسلوب الايمان است زيرا ايمان او چون بىايمانى است ، يا آنكه همان ايمان به رسول ( ص ) هم از او سلب مىشود در اين وقت زيرا ايمان به اوصياء و انبياء ديگر نداشته . از مجلسى ( ره ) - تحقيق اين است كه هر كه گناهى كند و از آن دل نكند او را بدان باز كشد و در آن فرو رود و به بزرگتر از آن تن در دهد تا گناهانش فرا گيرد و همهء دلش را بربايند و طبع او گناه دوست گردد و گناه را خوب شمارد و پندارد جز آنها لذت و خوشى نباشد و جلوگير از آنها را دشمن دارد و هر كه او را اندرز دهد دروغگو شمارد چنانچه خدا تعالى گويد : « سرانجام بد كرداران اين است كه آيات خدا را دروغ شمارند » تا اينكه گويد دور نيست انكار امامت امير المؤمنين ( ع ) از آن گناهان باشد كه انسان را گناه گير كند و مايهء خلود در دوزخ گردد . از مجلسى ( ره ) - مورد پرسش ابو عبيده استطاعت و اختلاف مردم نسبت به آن است كه تحقيق آن در باب جبر و اختيار و خود