آخرت ، امّا صراطى كه در دنيا است همان امام است كه واجب الاطاعه است و هر كه او را بشناسد و به دو اقتداء كند از صراطى كه در آخرت جسر روى دوزخ است بگذرد ، و هر كه در دنيا او را نشناسد از صراط آخرت بلغزد و در آتش پرتاب شود ، و قول خدا كه : « بچسب بدان چه به تو وحى شده » يعنى به همهء آن كه عمده‌اش ولايت على ( ع ) و امامان ديگر است زيرا به وسيلهء آنها ديگر آنچه وحى شده درست شود از نظر گفتار و كردار و تبليغ زيرا بر دين حقى باشى كه عمدهء آن ولايت است از تبليغ آن كوتاهى مكن و از دعوت مردم بدان براى ترس از جمع منافقان . از مجلسى ( ره ) - آيه چنين است : « چه بد است آنچه خود را بدان فروختند كه كفر ورزند بدان چه خدا فرو فرستاده از راه طغيان و ستم نسبت بدان چه خدا فرو فرستد از فضل خود بر هر كه خواهد از بندگانش و گرفتار شدند به خشم اندر خشم ، و از آن كافرين است عذاب دردناك » . از مجلسى ( ره ) - اين آيه در سياق بيان احوال يهود است ، و اگر در نزول آيه كلمهء « في على » بوده است دلالت دارد كه منكران ولايت على ( ع ) چون يهودند از نظر انكار قرآنى كه خدا نازل كرده است ، و اگر منظور تأويل آيه باشد در بارهء على ( ع ) وجه دومى دارد و آن اين است كه ظاهر آيه در بارهء يهود است و باطنش در همگان آنها كه منكر دستور خدا هستند در بارهء على ( ع ) زيرا آياتى كه در بارهء جمعى نازل است اختصاص بدانها ندارد بلكه در امثال و اشباه آنها تا قيامت صدق مىكند . پايان نقل از مجلسى ( ره ) . من مىگويم : مقصود اين است كه چون آيه به عنوان مخالفت با « ما انزل اللَّه » يهود را نكوهش كرده ، اين نكوهش در بارهء هر مخالفتى صادق است و گر نه اجراء حكم در غير مورد نزول خود به مجرد شباهت قياس است . از مجلسى ( ره ) - اين روايت دلالت دارد بر اينكه دشمنان نسبت بدان چه از قرآن كه در بارهء على ( ع ) تلاوت مىنموده است شك داشتند