و استفاده‌جوئى از نظر نادانى به قانون عدالت يا طمع‌ورزى به دسترنج ديگران است و مبارزهء اسلام با شرك بر همين اساس آغاز شد و دنباله پيدا كرد ، سران قريش به زور شمشير و قلدرى دسترنج مردم را به سود خود مىربودند و مردم ديگر هم از راه نادانى به دستور عدالت و داد به همديگر ستم مىكردند تا آنجا كه همديگر را مىكشتند و دارائى همديگر را مىربودند . اسلام از دو نظر در مقام دفاع برآمد و سرمايه داران عربستان كه مشركين و يهود بودند در هراس افتادند و براى حفظ سرمايه‌هاى خود و حفظ نفوذ و آقائى خود در هر روز يك بهانه و توطئهء عوام فريبى درست مىكردند و مردم عوام و نادان را بر ضد پيغمبر اسلام مىشورانيدند و جنگ و خون ريزى بر پا مىكردند . پس از وفات پيغمبر ( ص ) هم سران قريش و سران قبائل با هم توطئه كردند و در مقام بر آمدند كه قانون اسلام را به سود خود در ميان مردم اجرا كنند و آن را وسيلهء جمع و غارت مال ديگران سازند و به وسيلهء آن بر ديگران سلطنت و آقائى كنند و اين خود جوهر اختلاف آنها با على و ائمهء ديگر بود كه هدف آنها عدالت عمومى و بهره‌مندى عمومى بود و خود در كنار مردم و با مردم و در سطح ديگر مردم زندگى مىكردند . اين است كه امام مىفرمايد : اساس و پايهء صلح عمومى و دائم در ميان بشريت اين است كه مردم در حقيقت مذهب شيعه وارد شوند و پيشوايان و سران بشر به شيوهء على زندگى كنند تا بتوانند عدالت را ميان افراد استوار سازند و ريشهء جنگ را براندازند . از مجلسى ( ره ) - يعنى گمراهى اين امت پس از پيغمبر خود مطابق بود با آنچه از امت‌هاى گذشته سر زد از ترك خليفهء بر حق و پيروى از گوساله از سامرى ناحق و مانند آن . گفت : يا رسول اللَّه مقصود يهود و نصارى است ؟ فرمود : مقصودم كيست ؟ شمائيد كه اسلام را بند بند از هم جدا