( 1 ) شما مرا از اين باره حلال كنيد . در پاسخ فرمود : و اين با ما است ؟ اين با ما نيست ، ما را نرسد كه حلال كنيم يا حرام كنيم ، آن دو مرد بيرون شدند و امام صادق ( ع ) خشمگين شد و أحدى آن شب خدمت آن حضرت نرسيد مگر آنكه امام صادق ( ع ) با او آغاز سخن كرد و فرمود : شما تعجب نمىكنيد از فلانه كس ، آمده است و نسبت بدان چه بنى اميه كردند ، از من حلاليت مىخواهد ، گويا به نظرش مىرسد كه اين كار با ما است و در آن شب كسى كم يا بيش سودى به دست نياورد جز همان دو مرد نخستين ، زيرا آن دو تن حاجت روا شدند . ( 2 ) 16 - از ضريس كناسى ، گويد كه : امام صادق ( ع ) فرمود : از كجا مردم به كار زنا وارد مىشوند ؟ گفتم : قربانت ، من نمىدانم . فرمود : از بابت خمس ما اهل بيت ، جز شيعيان حلال‌زادهء خود ما ، كه خمس بر آنها حلال شده به خاطر آنكه حلال زاده باشند . ( 3 ) 17 - از امام صادق ( ع ) كه مىفرمود : ما مردمى هستيم كه خدا طاعت ما را واجب كرده است ، انفال ، از ما است و برگزيدهء مال از ما است . ( 4 ) 18 - از ابان بن تغلب از امام صادق ( ع ) در بارهء مردى كه بميرد و نه وارثى دارد و نه آزادكننده‌اى ، فرمود : او از اهل اين آيه است كه خدا فرموده است ( 1 سوره انفال ) : « از تو پرسند از انفال »