الحسين ( ع ) اين بود كه در شب‌هاى تار انبانى پر از كيسه‌هاى اشرفى طلا و پول و نقره به دوش مىگرفت و در هر خانه‌اى را مىزد و به هر كه بيرون مىآمد بخشش مىكرد و چون على بن الحسين ( ع ) در گذشت صاحب خانه‌ها ديگر آن وجه را از دست دادند و دانستند كه على بن الحسين ( ع ) بوده است كه اين كار را مىكرده است . ( 1 ) 5 - از حسن بن على پسر دختر الياس از ابى الحسن ( ع ) گويد : شنيدمش مىفرمود : به راستى كه چون مرگ على بن الحسين ( ع ) در رسيد از هوش رفت و سپس ديده باز كرد و سورهء ( إِذا وَقَعَتِ الْواقِعَةُ ) و ( إِنَّا فَتَحْنا لَكَ ) را خواند و فرمود : سپاس از آن خدا است كه وعدهء خود را نسبت به ما عمل كرد و زمين را به ارث ما داد به هر جاى از بهشت بخواهيم جاى كنيم و چه خوب است مزد كارگران ، سپس همان هنگام جان داد و چيزى نگفت . ( 2 ) 6 - امام صادق ( ع ) فرمود : على بن الحسين ( ع ) پنجاه و هفت سال داشت كه وفات كرد و آن در سال 95 هجرت بود ، پس از حسين ( ع ) سى و پنج سال زنده بود .